TAGS:
புல்லறிவாண்மை | Ignorance | பொருட்பால் | Wealth | thirukural,thirukkural,tirukural,tirukkural, திருவள்ளுவர் திருக்குறள்,thiruvalluvar,thirukural chapter,athigaram,kural,english to tamil,section,tamil thirukural,english couplets,thirukural search,tamil tutorial,thirukural in tamil,learn thirukural
திருவள்ளுவரின் திருக்குறள்

« பேதைமை 
இகல் » 


அதிகாரம்/Chapter: புல்லறிவாண்மை / Ignorance

அறிவின்மை இன்மையுள் இன்மை பிறிதின்மை
இன்மையா வையா துலகு.



அறியாமையே இல்லாமைப் பலவற்றுளளும் கொடிய இல்லாமையாகும், மற்ற இல்லாமைகளை உலகம் அத்தகைய இல்லாமையாகக் கருதாது.



இல்லாமை பலவற்றுள்ளும் இல்லாமை, அறிவு இல்லாமல் இருத்தலே, பிற இல்லாமையைப் பெரியோர் இல்லாமையாகக் கருதமாட்டார்.


Want of knowledge, 'mid all wants the sorest want we deem;
Want of other things the world will not as want esteem.


The want of wisdom is the greatest of all wants; but that of wealth the world will not regard as such.



aRivinmai inmaiyuL inmai piRidhinmai
inmaiyaa vaiyaa thulaku

அறிவிலான் நெஞ்சுவந்து ஈதல் பிறிதியாதும்
இல்லை பெறுவான் தவம்.



அறிவில்லாதவவன் மனம் மகிழ்ந்து ஒரு பொருளைக் கொடுத்தலுக்கு காரணம், வேறொன்றும் இல்லை, அப் பொருளைப் பெறுகின்றவனுடைய நல்வினையே ஆகும்.



அறிவற்றவன் மனம் மகிழ்ந்து ஒன்றைப் பிறர்க்குத் தந்தால், அது பெறுகின்றவன் செய்த நல்வினையே.


The gift of foolish man, with willing heart bestowed, is nought,
But blessing by receiver's penance bought.


(The cause of) a fool cheerfully giving (something) is nothing else but the receiver's merit (in a former birth).



aRivilaan nenjuvandhu eedhal piRidhiyaadhum
illai peRuvaan thavam

அறிவிலார் தாந்தம்மைப் பீழிக்கும் பீழை
செறுவார்க்கும் செய்தல் அரிது.



அறிவில்லாதவர் தம்மைத்தாமே துன்புறுத்தும் துன்பம் அவருடைய பகைவர்க்கும் செய்யமுடியாத அளவினதாகும்.



அறிவு அற்றவர், தாமே நம்மை வருத்திக் கொள்ளும் வருத்தம், பகைவராலும்கூட அவருக்குச் செய்வது அரிது.


With keener anguish foolish men their own hearts wring,
Than aught that even malice of their foes can bring.


The suffering that fools inflict upon themselves is hardly possible even to foes.



aRivilaar thaandhammaip peezhikkum peezhai
seRuvaarkkum seydhal aridhu

வெண்மை எனப்படுவ தியாதெனின் ஒண்மை
உடையம்யாம் என்னும் செருக்கு.



புல்லறிவு என்று சொல்லப்படுவது யாது என்றால் யாம் அறிவுடையேம் என்று ஒருவன் தன்னைத்தான் மதித்துகொள்ளும் செருக்காகும்.



அறிவின்மை என்று சொல்லப்படுவது என்ன என்று கேட்டால், அது தம்மைத் தாமே நல அறிவு உடையவரென்று என்னும் மயக்கமே ஆகும்.


What is stupidity? The arrogance that cries,
'Behold, we claim the glory of the wise.'


What is called want of wisdom is the vanity which says, "We are wise".



veNmai enappatuva thiyaadhenin oNmai
udaiyamyaam ennum serukku

கல்லாத மேற்கொண் டொழுகல் கசடற
வல்லதூஉம் ஐயம் தரும்.



அறிவில்லாதவர் தாம் கற்காத நூல்களை கற்றவர் போல் மேற்கொண்டு நடத்தல், அவர் குற்றமறக் கற்றுவல்ல பொருளைப் பற்றியும் மற்றவர்க்கு ஐயம் உண்டாகும்.



அறிவற்றவர், தாம் படிக்காத நூல்களையும் படித்தவர் போலப் பேசிச்செயற்படுவது, அவர் உணமையிலேயே நன்கு அறிந்த நூல்களின் மேலும் சந்தேகத்தைப் பிறர்க்கு உண்டாக்கும்.


If men what they have never learned assume to know,
Upon their real learning's power a doubt 'twill throw.


Fools pretending to know what has not been read (by them) will rouse suspicion even as to what they have thoroughly mastered.



kallaadha maeRkoN tozhukal kasadaRa
valladhooum aiyam tharum

அற்றம் மறைத்தலோ புல்லறிவு தம்வயின்
குற்றம் மறையா வழி.



தம்மிடத்தில் உள்ளக் குற்றத்தை அறிந்து நீக்காத போது , உடம்பில் மறைப்பதற்குரிய பகுதியை மட்டும், ஆடையால் மறைத்தல் புல்லறிவாகும்.



தம்மிடம் உள்ள குற்றத்தை அறிந்து அதைப் போக்காதவர், ஆடையால் தம்உடம்பை மறைக்கக் கருதுவதும் அறிவின்மையே.


Fools are they who their nakedness conceal,
And yet their faults unveiled reveal.


Even to cover one's nakedness would be folly, if (one's) faults were not covered (by forsaking them).



atram maRaiththaloa pullaRivu thamvayin
kutram maRaiyaa vazhi

அருமறை சோரும் அறிவிலான் செய்யும்
பெருமிறை தானே தனக்கு.



அரிய மறைபொருளை மனத்தில் வைத்துக் காக்காமல் சேர்த்தும் வெளிபடுத்தும் அறிவில்லாதவன் தனக்குத் தானே பெருந்தீங்கு செய்து கொள்வான்.



அறிவற்றவன் அரிய புத்திமதியையும் ஏற்றுக் கொள்ளான்; அதனால் அவன் தனக்குத் தானே பெரும் துன்பத்தைச் செய்து கொள்வான்.


From out his soul who lets the mystic teachings die,
Entails upon himself abiding misery.


The fool who neglects precious counsel does, of his own accord, a great injury to himself.



arumaRai soarum aRivilaan seyyum
perumiRai thaanae thanakku

ஏவவும் செய்கலான் தான்தேறான் அவ்வுயிர்
போஒம் அளவுமோர் நோய்.



தனக்கு நன்மையானவற்றை பிறர் ஏவினாலும் செய்யாதவனாய், தானாகவும் உணர்ந்து தெளியாதவனாய் உள்ளவனுடைய உயிர் போகுமளவும் ஒரு நோயாகும்.



அறிவற்றவன் பிறர் சொன்னாலும் செய்யமாட்டான்; தானாகவும் அறியமாட்டான்; அவனது உயிர் போகும் வரைக்கும் இப்பூமிக்கு அவன் ஒரு நோயே.


Advised, he heeds not; of himself knows nothing wise;
This man's whole life is all one plague until he dies.


The fool will not perform (his duties) even when advised nor ascertain them himself; such a soul is a burden (to the earth) till it departs (from the body).



Evavum seykalaan thaan-dhaeRaan avvuyir
poaom aLavumoar noai

காணாதான் காட்டுவான் தான்காணான் காணாதான்
கண்டானாம் தான்கண்ட வாறு.



அறிவு இல்லாதவனுக்கு அறிவிப்பவன் தானே அறிவில்லாதவனாய் நிற்பான், அறிவு இல்லாதவனோ தான் அறிந்த வகையால் அறிவுடையவனாகத் தோன்றுவான்.



அறிவற்றவனுக்கு அறிவு காட்ட முயல்பவன் அறிவற்றவனால் அறிவற்றவனாய் எண்ணப்படுவான்; அறிவற்றவன் தான் அறிந்ததே அறிவாக எண்ணுவான்.


That man is blind to eyes that will not see who knowledge shows;-
The blind man still in his blind fashion knows.


One who would teach a fool will (simply) betray his folly; and the fool would (still) think himself "wise in his own conceit".



kaaNaadhaan kaattuvaan thaan-kaaNaan kaaNaadhaan
kaNtaanaam thaan-kaNda vaaRu

உலகத்தார் உண்டென்பது இல்லென்பான் வையத்து
அலகையா வைக்கப் படும்.



உலகத்தார் உண்டு என்று சொல்வதை இல்லை என்று கூறுகின்ற ஒருவன், உலகத்தில் காணப்படும் ஒரு பேயாகக் கருதி விலக்கப்படுவான்.



இருக்கிறது என்று உயர்ந்தோர் சொல்லும் ஒரு பொருளை இல்லை என்று மறுக்கும் அறிவற்றவன், இப்பூமியில் காணப்படும் பேயாகக் கருதப்படுவான்.


Who what the world affirms as false proclaim,
O'er all the earth receive a demon's name.


He who denies the existence of what the world believes in will be regarded as a demon on earth.



ulakaththaar uNtenpadhu illenpaan vaiyaththu
alakaiyaa vaikkap padum


« பேதைமை 
இகல் »